تاریخ موسیقی غربی

تاریخچه موسیقی

 

برای هر موسیقیدان و یا دانشجوی موسیقی الزام است که تاریخ موسیقی را بداند. دانستن تاریخ موسیقی به شما کمک می‌کند درک بهتری از موسیقی داشته باشید. و همین موجب رشد و پیشرفت افکار شما و در نتیجه موجب رشد و تعالی شما در این حرفه می‌شود.

در این مقاله به صورت مختصر دوره های موسیقی غربی توضیح داده شده است. پس تا آخر همراه من باشید.

تاریخ موسیقی غربی به 6 دوران تقسیم شده است:

  • قرون وسطا (450-1400م)
  • رنسانس (1400-1600م)
  • باروک (1600-1750م)
  • کلاسیک (1750-1820م)
  • رمانتیک (1820-1900م)
  • مدرن (قرن بیستم به بعد)

 

دوران قرون وسطا

این دوره در 450 با فروپاشی امپراطوری رُم آغاز شد. کلیسا چشمگیرترین بنا در منظره شهرهای قرون وسطا و مرکز فعالیت موسیقیایی در آن دوران بود. موسیقی دانان مهم اغلب کشیش و در خدمت کلیسا بودند. پسر بچه ها در مدارس وابسته به کلیسا تعلیم موسیقی می‌دیدند. با چنین درجه‌ای از حاکمیت کلیسا عجیب نیست که تا قرن ها فقط موسیقی مذهبی را نت نویسی می‌کردند. این دوره، دوره شروع و آغازین گام‌های موسیقی کلاسیک است.

 

دوره رنسانس

قرن های پانزدهم و شانزدهم از تاریخ اروپا دوران رنسانس نامیده شده‌اند. رنسانس عصر کاوشگران و ماجراجویان بود. عصر سفرهای دریایی کریستف کلمب. جریان فکری غالب در دوره رنسانس متمرکز بر زندگی و دستاوردهای دنیوی انسان بود. قدرت کلیسای کاتولیک بسیار کمتر از دوران قرون وسطا بود. عصر موسیقی بسیار گسترده تر شد. اختراع چاپ موسیقی را رواج و تعداد آهنگسازان را افزایش داد.

از هر تحصیل کرده ای انتظار می‌رفت که تعلیم موسیقی دیده باشد. در رنسانس مانند قرون وسطا، موسیقی آوازی مهم تر از موسیقی سازی بود. و معمولا از ساز بیشتر برای همراهی آواز استفاده می‌شده است. بافت موسیقی رنسانس اغلب بافت چندصدا دارد.

رونسانس

 

دوره باروک

یکی از مهمترین دوره ها در تاریخ موسیقی غربی، باروک است.

اشراف در این دوران قدرت بسیار زیادی داشتند. و قدرت خود را با برپایی مراسم های مجلل در دربارشان نشان می‌دادند.

این دوره از سال 1600 میلادی شروع می‌شود و تا حدود 1750 م ادامه می‌یابد. لغت باروک در عالم هنر (نه فقط موسیقی) معادل استادانه زینت دادن یا ماهرانه درست کردن به‌کار می‌رود که از مشخصات بارز هنر این سال‌ها بوده‌است.

موسیقی این دوره، همانند سایر هنرهای هم‌عصر خود، بیانگر اشرافیت و قدرت حکومت‌های اروپایی بوده‌ است. نیاز کلیسا برای جذاب‌تر کردن نیایش نیز در گسترش این سبک تأثیر بسیاری داشته‌است. یکپارچگی در حالت موسیقی از ویژگی‌های موسیقی این دوره است.

بافت موسیقی در این دوره پلی فونی(چندصدایی) است. در بسیاری از لحظه ها همزمان چند خط ملودیک شنیده می‌شود.

فردریش هندل، آنتونیو ویوالدی و یوهان سباستین باخ غول های آهنگسازی در این دوران هستند.

 

باخ

 

دوره کلاسیک

دوره کلاسیک سال‌های 1750 تا 1820 م از تاریخ موسیقی را شامل می‌شود.

این دوران مصادف بود با جریان روشن‌ فکری یا آزادی اندیشه از بند خرافات، که در آن طغیانی علیه متافیزیک و به نفع احساسات معمولی و روانشناسی تجربی و عملی بود. علیه آیین و مراسم تشریفاتی اشرافی و به نفع زندگی طبیعی و ساده. علیه خودکامگی و به نفع آزادی فردی. علیه امتیازات و حق ویژه و به نفع حقوق مساوی مردم و تعلیم و تربیت همگانی صورت گرفت.

در این دوره، برای اولین بار در موسیقی، این فکر ظهور کرد که موسیقی در حقیقت همانند دیگر هنرها مقصود و هدفی ندارد. بلکه صرفاً به‌خاطر خودش وجود دارد؛ یعنی موسیقی برای خودِ هنر موسیقی موجودیت می‌یابد. پس از دورهٔ کلاسیک با هنر موسیقی برپایهٔ ایدهٔ «هنر به‌خاطر هنر (هنر برای هنر)» برخورد می‌شد.

هنر در این دوران، بیشتر متوجه سادگی است تا تزئینات ماهرانهٔ دوران باروک. ولی درزمینهٔ موسیقی، این رویکرد به ‌عکس اتفاق می‌افتد. برخلاف دورهٔ باروک، در دوران کلاسیک، حالت‌های مختلف و متضادی در ارائه احساس در موسیقی وجود دارد. بافت موسیقی کلاسیک نیز بیشتر هوموفونیک است تا پلی‌فونیک.

از هنرمندان برجستهٔ این دوره می‌توان از هایدن، موتزارت ، بتهوون نام برد.

 

بتهوون

 

دوران رمانتیک

سبک رمانتیک سال‌های 1820 تا 1900 م را شامل می‌شود. در این دوره از تاریخ موسیقی، احساسات نقش بسزایی در موسیقی پیدا می‌کند. موسیقی در این دوره به‌صورت ابزاری در دست آهنگساز برای مطرح کردن احساسات شخصی اوست.

هنرمندان رمانتیک بیشتر به احساسات شخصی و درونی خود توجه داشتند. آن‌ها دنیای خیال و رؤیا، افسانه‌های کهن، سرزمین‌های دوردست و نا آشنا و هم چنین اسرار و خیالاتی را که از زندگی عادی و روزمره فاصله داشت هدف اصلی آثارشان قرار می‌دادند. بر خلاف آثار کلاسیک‌ها که در آن عقل، منطق و استدلال بر احساسات و عواطف غلبه دارد. آثار هنرمندان رمانتیک سرشار از احساسات و عواطف انسانی است.

موسیقی دوره کلاسیک بیشتر بر مبنای فرم بود. اما در دوره کلاسیک از قید و بند قواعد سخت خارج شد. ولی با وجود این هر دو دارای اصول هارمونی، قواعد کلی رابطه آکورد ها، ریتم، فرم و مفاهیم مشترکی هستند.

آهنگسازان مطرح این دوره

نیکولو پاگانینی، فرانتس شوبرت، فردریک شوپن است.

از معروفترین آهنگسازان گیتار در این دوره می‌توان به فرانسیسکو تارگا، آگوستین باریوس و هیتور ویلالوبس اشاره کرد.

 

آگوستین باریوس

 

دوره مدرن

این دوره را دورهٔ مدرنیسم یا نوگرایی موسیقی کلاسیک می‌دانند. آهنگسازان این دوره هرچه بیشتر سعی کردند تا کارهای خود را از سبک‌های گذشته متمایز و از باورها و قانون‌های گذشته عبور کنند.

 

Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on email
Share on telegram

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *